Art. 220 Konstytucji RP z 1997 r.

Przepis ten stanowi swoisty hamulec bezpieczeństwa dla finansów państwa. Oznacza on, że parlamentarzyści, wprowadzając poprawki do budżetu, nie mogą swobodnie „rozdawać” pieniędzy, których nie ma, ponad limit nakreślony przez rząd. Taka konstrukcja ma zapobiegać populistycznym decyzjom, które mogłyby doprowadzić do destabilizacji gospodarki i nadmiernego zadłużenia kraju.

Konstytucja wprowadza również niezwykle istotny zakaz: ustawa budżetowa nie może przewidywać pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa. W praktyce oznacza to, że Narodowy Bank Polski nie może po prostu „dodrukować” pieniędzy na pokrycie dziury w budżecie rządu. Takie rozwiązanie chroni wartość polskiego pieniądza i zapobiega gwałtownemu wzrostowi inflacji, który byłby zabójczy dla oszczędności obywateli.

Rząd musi szukać finansowania deficytu na rynkach finansowych, co wymusza na nim prowadzenie wiarygodnej i odpowiedzialnej polityki.

Te rygory są fundamentem bezpieczeństwa ekonomicznego każdego z nas. Dzięki nim budżet państwa musi opierać się na realnych fundamentach, a nie na księgowych trikach. Jasne rozdzielenie finansów rządu od banku centralnego jest standardem w nowoczesnych państwach demokratycznych, gwarantującym, że polityka bieżąca nie zniszczy stabilności cen i siły nabywczej wynagrodzeń.