Art. 117 Konstytucji RP z 1997 r.

Zasady użycia Sił Zbrojnych poza granicami Rzeczypospolitej oraz zasady pobytu obcych wojsk na naszym terytorium są ściśle regulowane przez ratyfikowane umowy międzynarodowe lub ustawy. Oznacza to, że żadna misja zagraniczna ani stacjonowanie sojuszniczych oddziałów w Polsce nie może odbywać się na podstawie uznaniowej decyzji – zawsze musi istnieć konkretna podstawa prawna zatwierdzona przez Parlament lub wynikająca z zobowiązań sojuszniczych, np. w ramach NATO.

Najważniejszym wnioskiem z tego artykułu jest fakt, że o wysłaniu żołnierzy w rejon konfliktu lub na misję pokojową decyduje organ wskazany w ustawie (zazwyczaj Prezydent na wniosek Rady Ministrów), ale zawsze w ramach limitów zakreślonych przez prawo. Zapewnia to cywilną i demokratyczną kontrolę nad armią, chroniąc przed angażowaniem państwa w działania militarne, które nie mają jasnego umocowania w interesie narodowym lub porozumieniach międzynarodowych.

Przepis ten jest naturalną konsekwencją art. 116. Podczas gdy tamten dotyczy wielkiej polityki i stanu wojny, art. 117 reguluje codzienną obecność wojskową w strukturach międzynarodowych. Dzięki temu Konstytucja RP gwarantuje, że każda operacja zagraniczna jest transparentna i zgodna z przyjętymi przez Polskę standardami prawa międzynarodowego.