Art. 118 Konstytucji RP z 1997 r.

Prawo do zgłaszania projektów ustaw, czyli inicjatywa ustawodawcza, przysługuje ściśle określonej grupie podmiotów: posłom, Senatowi, Prezydentowi oraz Radzie Ministrów. Co niezwykle istotne w systemie demokratycznym, prawo to posiada również grupa co najmniej 100 000 obywateli mających prawo wybierania do Sejmu. Takie rozwiązanie gwarantuje, że impuls do zmiany prawa może wyjść nie tylko z kręgów władzy, ale również bezpośrednio od społeczeństwa, co jest wyrazem suwerenności Narodu.

Wnioskodawcy, przedkładając projekt Sejmowi, mają obowiązek wskazać skutki finansowe wykonania nowej ustawy. Ma to zapobiegać uchwalaniu przepisów, które mogłyby zrujnować budżet państwa bez wskazania źródeł finansowania. Jest to bezpiecznik, który zmusza autorów prawa do odpowiedzialności i rzetelności już na etapie planowania zmian.

Konstytucja w tym artykule jasno wskazuje, że to Sejm jest głównym adresatem tych wniosków. To tutaj zaczyna się „życie” każdej ustawy, co podkreśla dominującą rolę izby niższej w procesie legislacyjnym. Skupienie inicjatywy w rękach kilku kluczowych organów oraz obywateli pozwala zachować porządek prawny, jednocześnie dając realną szansę na reagowanie na zmieniające się potrzeby społeczne i państwowe.