Art. 116 Konstytucji RP z 1997 r.

Sejm decyduje w imieniu Rzeczypospolitej o stanie wojny i zawarciu pokoju. Decyzja ta może zostać podjęta jedynie w przypadku zbrojnej napaści na terytorium Polski lub gdy z umów międzynarodowych wynika obowiązek wspólnej obrony przeciwko agresji. Takie sformułowanie ma charakter obronny – wyklucza prowadzenie wojen napastniczych i ogranicza możliwość użycia siły zbrojnej wyłącznie do sytuacji koniecznych dla ochrony suwerenności.

Jeżeli Sejm nie może się zebrać na posiedzenie (na przykład z powodu nagłego ataku), o stanie wojny postanawia Prezydent Rzeczypospolitej. Jest to mechanizm bezpieczeństwa, który gwarantuje, że państwo nie pozostanie sparaliżowane decyzyjnie w momencie zagrożenia. Decyzja Prezydenta musi jednak zostać podjęta na wniosek Rady Ministrów, co zapewnia współdziałanie najważniejszych ośrodków władzy wykonawczej w sytuacjach kryzysowych.

Ten podział kompetencji chroni państwo przed arbitralnymi decyzjami jednostek o zaangażowaniu militarnym. Powiązanie wypowiedzenia wojny z art. 26, który mówi o roli Sił Zbrojnych, oraz art. 117, regulującym użycie wojska poza granicami, tworzy spójny system cywilnej kontroli nad armią. Dzięki temu najważniejsze decyzje o charakterze egzystencjalnym dla kraju są podejmowane w sposób demokratyczny i jawny, o ile tylko pozwalają na to okoliczności zewnętrzne.