Art. 101 Konstytucji RP z 1997 r.

O tym, czy wybory do Sejmu i Senatu zostały przeprowadzone zgodnie z prawem, ostatecznie rozstrzyga Sąd Najwyższy. Nie jest to jedynie formalność, lecz kluczowy element ochrony demokracji. Dzięki takiemu rozwiązaniu to niezależna władza sądownicza, a nie politycy czy urzędnicy, ocenia rzetelność głosowania. Sąd sprawdza, czy ewentualne nieprawidłowości zgłaszane w trakcie procesu wyborczego mogły mieć realny wpływ na ostateczny wynik i podział mandatów w Parlamencie.

Każdemu wyborcy przysługuje prawo do wniesienia protestu wyborczego, jeśli uważa, że doszło do naruszenia przepisów lub popełnienia przestępstwa przeciwko wyborom. Jest to bardzo ważne narzędzie kontroli obywatelskiej, które pozwala na zgłaszanie nadużyć bezpośrednio do najwyższego organu sądowniczego. Sąd Najwyższy ma obowiązek rozpatrzyć takie sygnały i wydać uchwałę w sprawie ważności wyborów w terminie określonym przez ustawę, co zapobiega przeciąganiu stanu niepewności co do legalności nowej władzy.

Rzetelność tego procesu jest gwarantem, że osoby zasiadające w parlamencie posiadają prawdziwy mandat od społeczeństwa. W przypadku stwierdzenia nieważności wyborów w danym okręgu lub w całym kraju, konieczne jest powtórzenie głosowania. Taka procedura chroni państwo przed sytuacją, w której prawo byłoby tworzone przez osoby wyłonione w sposób wadliwy. Cały ten mechanizm buduje zaufanie obywateli do państwa i zapewnia, że najwyższa wola Narodu jest właściwie chroniona i respektowana.