Art. 102 Konstytucji RP z 1997 r.

Zasada zapisana w tym artykule jest prosta i kategoryczna: nie można być jednocześnie posłem i senatorem. Choć obie izby tworzą wspólnie Parlament, każda z nich ma swoje unikalne zadania i tryb pracy. Taki zakaz wymusza na kandydacie jasną decyzję, w której części władzy ustawodawczej chce służyć. Zapobiega to sytuacji, w której jedna osoba miałaby podwójny głos w procesie tworzenia prawa, co mogłoby naruszyć równowagę między Sejmem a Senatem.

Rozwiązanie to jest logicznym uzupełnieniem zasad wyborczych opisanych w art. 96 oraz art. 97, które przewidują odrębne wybory do każdej z izb. Gdyby łączenie tych funkcji było dopuszczalne, doszłoby do zatarcia różnic między nimi, a rola Senatu jako izby kontrolnej straciłaby na znaczeniu. Dzięki temu podziałowi system ustawodawczy pozostaje przejrzysty, a obowiązki parlamentarzysty są skupione na pracy w jednej konkretnej izbie, co sprzyja rzetelności sprawowania mandatu.

Konstytucja chroni w ten sposób niezależność obu części parlamentu. Zakaz ten sprawia również, że więcej osób może uczestniczyć w sprawowaniu władzy, co wspiera demokratyczną reprezentację różnych środowisk. Jest to fundamentalna zasada porządkowa, która gwarantuje, że proces legislacyjny przebiega zgodnie z planem, w którym każda izba zachowuje swoją odrębność i specyficzny charakter pracy nad projektami ustaw.