Art. 100 Konstytucji RP z 1997 r.

Kandydatów na posłów i senatorów mogą zgłaszać partie polityczne oraz wyborcy. W praktyce oznacza to, że prawo do tworzenia list wyborczych nie jest zarezerwowane wyłącznie dla ugrupowań partyjnych, ale przysługuje również grupom obywateli, którzy zorganizują się w komitety wyborcze. Taka konstrukcja zapewnia otwartość systemu politycznego i pozwala na start w wyborach osobom niezrzeszonym, co stanowi realizację wolności tworzenia i działania partii oraz stowarzyszeń określonej w art. 11.

Samo zgłoszenie kandydata nie jest jednak bezwarunkowe. Prawo określa minimalną liczbę podpisów obywateli, którą musi zebrać komitet, aby jego lista została zarejestrowana w danym okręgu. Wymóg ten ma na celu wyeliminowanie przypadkowych zgłoszeń i potwierdzenie, że dany kandydat lub ugrupowanie cieszy się realnym, choćby wstępnym poparciem społecznym. Szczegółowe zasady dotyczące liczby wymaganych podpisów oraz terminów zgłoszeń znajdują się w Kodeksie wyborczym, który doprecyzowuje ogólne ramy wyznaczone przez ustawę zasadniczą.

Nikt nie może kandydować równocześnie do Sejmu i do Senatu, co zapobiega kumulowaniu mandatów i wymusza na kandydatach jasne określenie roli, jaką chcą pełnić w parlamencie. Konstytucja RP poprzez te zapisy gwarantuje uporządkowany przebieg kampanii wyborczej i równe szanse dla różnych komitetów. Dzięki temu proces wyłaniania reprezentantów narodu jest transparentny i oparty na jasnych regułach gry, które muszą być znane wszystkim uczestnikom życia publicznego z odpowiednim wyprzedzeniem.