Art. 99 Konstytucji RP z 1997 r.

Kandydatem na posła może być każdy obywatel Polski, który ma prawo wybierać i najpóźniej w dniu wyborów kończy 21 lat. W przypadku Senatu poprzeczka wiekowa jest zawieszona wyżej – kandydat musi mieć ukończone 30 lat. Takie zróżnicowanie wynika z tradycyjnego postrzegania izby wyższej jako miejsca dla osób z większym doświadczeniem życiowym i zawodowym. Prawo to przysługuje wyłącznie osobom, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego.

Wprowadzenie wymogu niekaralności ma na celu zapewnienie, że osoby stanowiące prawo w państwie cieszą się nieposzlakowaną opinią i dają rękojmię należytego sprawowania mandatu. Jest to istotne zabezpieczenie godności Parlamentu oraz zaufania obywateli do organów władzy ustawodawczej. Ograniczenie to współgra z zasadami opisanymi w art. 62, który definiuje, kto w ogóle posiada prawo do udziału w głosowaniu, czyli tak zwane czynne prawo wyborcze.

Zasady te są rygorystycznie przestrzegane podczas rejestracji list wyborczych, co gwarantuje, że proces wyłaniania przedstawicieli narodu odbywa się zgodnie z literą prawa. Konstytucja RP w ten sposób wyznacza standardy etyczne i wiekowe dla osób, które chcą brać bezpośredni udział w sprawowaniu władzy. Dzięki temu struktura Sejmu i Senatu opiera się na jasnych kryteriach, które są jednakowe dla każdego obywatela spełniającego powyższe wymogi.