Art. 95 Konstytucji RP z 1997 r.

Władzę ustawodawczą w Polsce sprawują Sejm i Senat. Oznacza to, że te dwie izby mają wyłączne prawo do tworzenia ustaw, które regulują niemal każdy aspekt naszego życia. Sejm składa się z 460 posłów, a Senat ze 100 senatorów. Taki dwuizbowy model ma zapewniać lepszą kontrolę nad jakością stanowionego prawa – Senat często pełni rolę „izby refleksji”, która może proponować poprawki do projektów uchwalonych przez Sejm.

Ważnym zadaniem Sejmu, o którym mówi ten artykuł, jest również sprawowanie kontroli nad działalnością Rady Ministrów, czyli rządu. Posłowie mogą pytać ministrów o ich decyzje, żądać wyjaśnień, a w skrajnych przypadkach doprowadzić do dymisji rządu. Jest to praktyczna realizacja zasady podziału i równowagi władz, zawartej w art. 10. Dzięki temu żadna instytucja w państwie nie posiada władzy absolutnej, a rząd musi liczyć się z głosem przedstawicieli wybranych przez obywateli.

Zrozumiałym wnioskiem z tego zapisu jest fakt, że Parlament jest najważniejszym miejscem debaty politycznej w kraju. To tutaj ścierają się różne wizje rozwoju Polski, a ostateczne decyzje zapadają w drodze głosowania. Konstytucja RP powierza Sejmowi i Senatowi rolę reprezentantów całego Narodu, co sprawia, że każda uchwalona ustawa posiada mandat demokratyczny i musi być przestrzegana przez wszystkich mieszkańców oraz inne organy władzy.