Art. 72 Konstytucji RP z 1997 r.

Artykuł definiuje status dziecka jako podmiotu wymagającego szczególnej troski i ochrony ze strony całego państwa.

Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka, a każdy ma obowiązek żądać od organów władzy publicznej pomocy dla dziecka, którego prawa są naruszane. Oznacza to, że los najmłodszych nie jest prywatną sprawą rodziny, lecz wspólną odpowiedzialnością społeczną. Dziecko, z racji braku pełnej zdolności do czynności prawnych, znajduje się pod szczególną kuratelą państwa, która przejawia się m.in. w istnieniu instytucji Rzecznika Praw Dziecka.

W toku ustalania praw dziecka organy władzy publicznej oraz osoby odpowiedzialne za dziecko są obowiązane do wysłuchania i, w miarę możliwości, uwzględnienia zdania dziecka. Rzetelnym wnioskiem z tego zapisu jest odejście od traktowania dzieci przedmiotowo – prawo nakazuje uznanie ich podmiotowości i stopniowej dojrzałości. Ustawa zapewnia także ochronę dzieci przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją, co jest ściśle powiązane z zakazem tortur i nieludzkiego traktowania z art. 40.

Osobom pozbawionym opieki rodzicielskiej państwo zapewnia opiekę i pomoc w formach określonych w ustawie, takich jak rodziny zastępcze czy placówki opiekuńcze. Taka konstrukcja przepisów sprawia, że Konstytucja Polski buduje system bezpieczeństwa, który ma chronić najsłabszych obywateli przed negatywnymi skutkami zdarzeń losowych w ich rodzinach.