Art. 179 Konstytucji RP z 1997 r.

Sędziowie są powoływani przez Prezydenta Rzeczypospolitej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na czas nieoznaczony. Taka procedura ma na celu połączenie dwóch istotnych elementów: fachowej oceny środowiska sędziowskiego oraz autorytetu głowy państwa. Krajowa Rada Sądownictwa (KRS) sprawdza kwalifikacje kandydatów, ich doświadczenie oraz dotychczasową drogę zawodową, a następnie przedstawia najlepszych z nich Prezydentowi, który dokonuje uroczystego aktu nominacji.

Zapis o powołaniu na czas nieoznaczony, czyli tzw. nieusuwalność sędziów, jest jednym z najważniejszych fundamentów ich niezawisłości. Sędzia, który wie, że jego stanowisko nie zależy od kaprysu polityków czy wyników kolejnych wyborów, może orzekać odważnie i zgodnie z prawem, nawet w sprawach trudnych i niewygodnych dla władzy. Raz otrzymana nominacja daje sędziemu stabilizację, która pozwala mu skupić się wyłącznie na rzetelnym wypełnianiu obowiązków wobec państwa i obywateli.

W procesie tym rola Prezydenta podkreśla znaczenie urzędu sędziowskiego w strukturze państwa. Choć nominacja jest aktem urzędowym, to jej źródło w postaci wniosku organu stojącego na straży niezależności sądów ma gwarantować, że do zawodu trafiają osoby o najwyższych kompetencjach i nienagannej etyce. Dzięki temu obywatele mogą mieć ufność, że wyroki będą wydawane przez fachowców, których jedynym zwierzchnikiem pozostaje prawo.