Art. 145 Konstytucji RP z 1997 r.

Prezydent nie ponosi odpowiedzialności politycznej przed parlamentem, co oznacza, że Sejm nie może go odwołać w drodze wotum nieufności. Odpowiada on jednak za naruszenie przepisów, jakie zawiera Konstytucja Polski, lub ustaw, a także za popełnienie przestępstwa. O postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia decyduje Zgromadzenie Narodowe większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków, a samą sprawę rozstrzyga Trybunał Stanu. Jest to procedura wyjątkowa, zarezerwowana dla najpoważniejszych deliktów konstytucyjnych.

Z chwilą postawienia w stan oskarżenia sprawowanie urzędu przez Prezydenta ulega zawieszeniu, a jego obowiązki tymczasowo przejmuje Marszałek Sejmu. Taki mechanizm ma na celu ochronę powagi państwa i niedopuszczenie do sytuacji, w której osoba podejrzana o złamanie najwyższego prawa mogłaby nadal podejmować kluczowe decyzje państwowe. Wyrok Trybunału Stanu może skutkować nie tylko usunięciem z urzędu, ale także zakazem zajmowania kierowniczych stanowisk w przyszłości lub utratą praw wyborczych.

Realnym wnioskiem z tego zapisu jest fakt, że w polskim systemie nie ma osób stojących ponad prawem, choć procedura usunięcia Prezydenta jest celowo bardzo trudna do przeprowadzenia. Wymóg uzyskania tak wysokiej większości głosów w Zgromadzeniu Narodowym sprawia, że oskarżenie nie może być wynikiem zwykłej gry partyjnej, lecz musi opierać się na twardych dowodach i szerokim porozumieniu politycznym. Gwarantuje to stabilność urzędu, jednocześnie przypominając każdej osobie go piastującej o nieuchronnych konsekwencjach za działanie sprzeczne z prawem.