Art. 112 Konstytucji RP z 1997 r.

Wewnętrzną strukturę oraz porządek prac Sejmu określa regulamin uchwalany przez tę izbę. Jest to dokument o fundamentalnym znaczeniu, ponieważ to w nim zapisane są szczegółowe zasady dotyczące powoływania komisji sejmowych, trybu zgłaszania poprawek do ustaw czy sposobu prowadzenia debat. Dzięki temu Sejm jest organem autonomicznym, który sam decyduje o tym, jak technicznie będzie realizował swoje konstytucyjne zadania.

Regulamin precyzuje również obowiązki posłów oraz zasady funkcjonowania organów sejmowych, takich jak komisje stałe i nadzwyczajne. To właśnie w ramach komisji odbywa się najbardziej szczegółowa, merytoryczna praca nad projektami aktów prawnych, zanim trafią one pod głosowanie na sali plenarnej. Jasne ramy proceduralne zapobiegają chaosowi podczas obrad i gwarantują, że każdy głos, zarówno koalicji, jak i opozycji, może zostać wysłuchany zgodnie z przyjętymi normami.

Istnienie regulaminu jest niezbędne do sprawnego przebiegu procesu legislacyjnego, o którym mowa w art. 118 i następnych. Dokument ten określa terminy, wymogi formalne dla wniosków oraz zasady współpracy z innymi organami państwa. Choć regulamin jest aktem wewnętrznym, musi on pozostawać w pełnej zgodzie z ustawą zasadniczą, co podlega kontroli w celu zapewnienia, że procedury parlamentarne nie naruszają praw obywatelskich ani fundamentów ustroju.

Poprzez uchwalanie regulaminu Sejm realizuje swoją podmiotowość i niezależność od innych władz. Pozwala to na elastyczne dostosowywanie organizacji pracy do bieżących potrzeb państwa, przy jednoczesnym zachowaniu stałych, przejrzystych reguł gry politycznej. Taka stabilność proceduralna jest warunkiem koniecznym do tego, by prawo tworzone w parlamencie było przewidywalne i wypracowane w drodze rzetelnej dyskusji.