Art. 107 Konstytucji RP z 1997 r.

W zakresie określonym przez ustawę, poseł ani senator nie może prowadzić działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia państwowego lub samorządowego. Nie wolno im również nabywać tego mienia, co ma zapobiegać nadużyciom władzy i wykorzystywaniu informacji uzyskanych w parlamencie do osobistego wzbogacenia. Taki zakaz buduje jasną barierę między sprawowaniem funkcji publicznej a prywatnym biznesem.

Przepisy te mają na celu eliminację zjawiska konfliktu interesów. Gdyby parlamentarzysta mógł swobodnie handlować z państwem lub zarządzać jego majątkiem, istniałoby ryzyko, że podczas głosowania nad ustawami kierowałby się zyskiem swojej firmy, a nie dobrem wspólnym. Zasada ta jest bezpośrednio powiązana z wymogiem bezstronności, o którym mowa w art. 103, dotyczącym niepołączalności stanowisk.

Za naruszenie tych zakazów poseł lub senator może zostać pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. Orzeczenie o winie w takim przypadku może skutkować nawet pozbawieniem mandatu. Jest to surowa sankcja, która podkreśla, że sprawowanie władzy ustawodawczej jest służbą publiczną wymagającą szczególnej przejrzystości i etyki od osób zasiadających w Sejmie i Senacie.

Oprócz zakazów konstytucyjnych, parlamentarzyści są zobowiązani do składania publicznych oświadczeń majątkowych. Pozwala to obywatelom na bieżąco kontrolować stan posiadania swoich przedstawicieli i sprawdzać, czy w trakcie kadencji nie doszło do nieuzasadnionego przyrostu ich majątku. System ten ma gwarantować, że proces tworzenia prawa w Polsce jest wolny od wpływów niejasnych interesów ekonomicznych.