Art. 88 Konstytucji RP z 1997 r.

Artykuł określa, kiedy prawo staje się dla nas wiążące. Warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Oznacza to, że żadna zasada nie może nas obowiązywać, jeśli nie została wcześniej podana do publicznej wiadomości w oficjalny sposób, na przykład w Dzienniku Ustaw. Państwo nie może wymagać od nas przestrzegania reguł, które są trzymane w tajemnicy, co stanowi absolutny fundament zaufania na linii obywatel-władza.

Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa, co zapewnia porządek w całym procesie legislacyjnym. Zrozumiałym wnioskiem z tego zapisu jest to, że prawo nie powinno nas zaskakiwać. Zazwyczaj od momentu publikacji do momentu, gdy przepis zaczyna realnie działać, upływa określony czas, aby każdy mógł się z nim zapoznać. Taki mechanizm chroni nas przed nagłymi zmianami, które mogłyby z dnia na dzień wywrócić do góry nogami nasze plany życiowe czy zawodowe.

Ratyfikowane umowy międzynarodowe są ogłaszane w trybie przewidzianym dla ustaw, co dodatkowo podkreśla ich wagę w naszym systemie prawnym. Konstytucja RP w ten sposób gwarantuje pełną jawność życia publicznego i prawną pewność jutra. Dzięki temu, że każdy ma swobodny dostęp do treści przepisów, nikt nie może być pociągnięty do odpowiedzialności za złamanie normy, która nie została poprawnie i publicznie ogłoszona przez państwo.