Art. 48 Konstytucji RP z 1997 r.

Artykuł, który określa wyjątkową więź między rodzicami a dziećmi oraz rolę państwa w procesie wychowania.

Rodzice mają pierwszeństwo w decydowaniu o tym, jak chcą wychować swoje dzieci, aby było to zgodne z ich własnymi przekonaniami. To prawo obejmuje zarówno kwestie światopoglądowe, jak i religijne. Państwo nie powinno narzucać rodzinom jednego słusznego modelu życia, dopóki rodzice dbają o dobro dziecka. Jednak ta wolność ma swoje granice – wychowanie musi uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także jego wolność sumienia, wyznania oraz przekonania. Konstytucja dba o to, by głos dorastającego młodego człowieka był również brany pod uwagę w rodzinnych dyskusjach.

Warto wiedzieć, że ograniczenie lub pozbawienie praw rodzicielskich nie może odbyć się na podstawie zwykłej decyzji urzędnika. Może to zrobić wyłącznie sąd i tylko w przypadkach określonych w ustawie. Dzieje się tak zazwyczaj wtedy, gdy zagrożone jest bezpieczeństwo lub zdrowie dziecka. Dzięki temu polskie rodziny mają gwarancję, że państwo szanuje ich autonomię, a interweniuje tylko w sytuacjach absolutnie koniecznych, zawsze pod kontrolą niezawisłego sędziego. Konstytucja Polski chroni w ten sposób naturalną komórkę społeczną, jaką jest rodzina, przed nadmierną ingerencją władzy.