Art. 43 Konstytucji RP z 1997 r.

Artykuł jest niezwykle surowym, ale koniecznym przepisem. Gwarantuje on, że najstraszniejsze czyny, jakich może dopuścić się człowiek, nigdy nie zostaną zapomniane przez wymiar sprawiedliwości.

Zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości nie podlegają przedawnieniu. Zazwyczaj w prawie karnym jest tak, że po wielu latach od popełnienia przestępstwa nie można już za nie ukarać sprawcy (nazywamy to przedawnieniem).

Jednak w przypadku tych najcięższych zbrodni, wymierzonych w całe narody lub grupy etniczne, Konstytucja RP robi wyjątek. Oznacza to, że sprawca może stanąć przed sądem nawet po kilkudziesięciu latach od zdarzenia, jeśli tylko zostanie odnaleziony.

Ten zapis jest wyrazem hołdu dla ofiar wielkich tragedii historycznych i sygnałem dla świata, że Polska nigdy nie przymknie oka na okrucieństwo. Konstytucja Polski stoi tutaj na straży sprawiedliwości, która nie ma daty ważności.

Dzięki temu każda osoba, która dopuszcza się nieludzkich czynów podczas konfliktów zbrojnych, musi liczyć się z tym, że kara może ją dosięgnąć do końca jej dni, niezależnie od tego, ile czasu upłynie.