Art. 189 Konstytucji RP z 1997 r.

W systemie demokratycznym, opartym na podziale władzy, zdarza się, że różne organy państwowe roszczą sobie prawo do decydowania w tej samej sprawie lub przeciwnie – żaden z nich nie czuje się kompetentny do podjęcia działania.

Art. 189 powierza Trybunałowi Konstytucyjnemu zadanie rozstrzygania takich sporów kompetencyjnych. Dotyczy to konfliktów pojawiających się między centralnymi konstytucyjnymi organami państwa, takimi jak na przykład Prezydent, Sejm, Senat czy Prezes Rady Ministrów.

Dzięki takiemu rozwiązaniu państwo posiada mechanizm pozwalający na szybkie i ostateczne przecięcie paraliżu decyzyjnego. Gdy dwie instytucje spierają się o to, która z nich powinna wydać konkretny akt lub przeprowadzić daną procedurę, wyrok Trybunału jednoznacznie wskazuje właściwy organ.

Pozwala to na zachowanie płynności funkcjonowania aparatu państwowego i zapobiega chaosowi prawnemu, który mógłby negatywnie odbić się na życiu publicznym i prawach obywateli.

Zapisy te chronią stabilność ustrojową Rzeczypospolitej Polskiej, dbając o to, by każda władza poruszała się wyłącznie w granicach swoich uprawnień. Rozstrzygnięcia Trybunału w tym zakresie mają charakter wiążący i ostateczny, co oznacza, że wszystkie strony sporu muszą się im podporządkować.

Jest to fundament ładu państwowego, który wymusza na politykach i urzędnikach respektowanie podziału zadań wyznaczonego przez prawo najwyższej rangi.