Art. 120 Konstytucji RP z 1997 r.

Sejm uchwala ustawy zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów, chyba że Konstytucja przewiduje inny tryb. W praktyce oznacza to, że aby głosowanie było ważne, na sali musi znajdować się minimum 230 posłów (tzw. kworum). Zwykła większość polega na tym, że głosów „za” musi być więcej niż głosów „przeciw” – głosy wstrzymujące się nie są w tym przypadku doliczane do żadnej ze stron, ale wpływają na potwierdzenie obecności wymaganej liczby parlamentarzystów.

Precyzyjne określenie tych proporcji chroni państwo przed sytuacją, w której kluczowe decyzje zapadałyby przy niemal pustej sali obrad. Wymóg kworum zmusza partie polityczne do dbania o dyscyplinę i obecność swoich przedstawicieli, co bezpośrednio przekłada się na powagę procesu tworzenia prawa. Jest to również zabezpieczenie dla mniejszości parlamentarnej, ponieważ przy niskiej frekwencji koalicji rządzącej, opozycja poprzez swoją nieobecność może zerwać kworum i uniemożliwić przegłosowanie kontrowersyjnych zmian.

Warto pamiętać, że od zasady zwykłej większości istnieją istotne wyjątki. Na przykład przy uchwalaniu zmian w samej ustawie zasadniczej lub przy odrzucaniu veta Prezydenta, wymagana jest większość kwalifikowana (np. 2/3 lub 3/5 głosów). Jednak dla standardowej pracy legislacyjnej to właśnie art. 120 stanowi codzienny fundament, pozwalający na sprawne sprawowanie władzy przez większość wyłonioną w demokratycznych wyborach.