Art. 114 Konstytucji RP z 1997 r.

W sytuacjach określonych bezpośrednio w przepisach, posłowie i senatorowie obradują wspólnie jako Zgromadzenie Narodowe. Organowi temu przewodniczy Marszałek Sejmu, a w jego zastępstwie Marszałek Senatu. Nie jest to nowa izba parlamentu, lecz uroczyste i funkcjonalne połączenie obu izb, zwoływane w wyjątkowych momentach, takich jak odebranie przysięgi od nowo wybranego Prezydenta czy uznanie jego trwałej niezdolności do sprawowania urzędu.

Zgromadzenie Narodowe uchwala własny regulamin, który określa szczegółowy tryb jego obradowania. Choć składa się ono z 460 posłów i 100 senatorów, podczas głosowań głosy wszystkich członków są liczone wspólnie. Taka formuła podkreśla jedność przedstawicielstwa Narodu w sprawach o najwyższym znaczeniu dla państwa, wykraczających poza standardowy proces legislacyjny prowadzony oddzielnie przez Sejm i Senat.

Warto zauważyć, że kompetencje tego organu są ściśle ograniczone do przypadków wymienionych w ustawie zasadniczej. Poza wspomnianymi kwestiami dotyczącymi głowy państwa, Zgromadzenie Narodowe może również wysłuchać orędzia Prezydenta, co nadaje takim wydarzeniom szczególną rangę polityczną. Dzięki istnieniu tego organu najważniejsze akty ustrojowe odbywają się w obecności pełnej reprezentacji parlamentarnej kraju, co wzmacnia legitymację podejmowanych wówczas decyzji.