Art. 197 Konstytucji RP z 1997 r.

Przepis ten zawiera delegację ustawową, co oznacza, że szczegółowe zasady dotyczące tego, jak zorganizowany jest Trybunał Konstytucyjny oraz w jaki sposób toczą się przed nim postępowania, muszą zostać określone w osobnej ustawie.

Jest to rozwiązanie konieczne, ponieważ sama ustawa zasadnicza wyznacza jedynie ramy i główne zadania tego organu, natomiast codzienna praca biurowa, struktura kancelarii czy konkretne terminy procesowe wymagają bardziej szczegółowego opisu w prawie niższego rzędu.

Ustawa, o której mowa w tym artykule, musi precyzować między innymi tryb rozpatrywania wniosków, pytań prawnych oraz skarg konstytucyjnych. Określa ona, w jakich składach orzekają sędziowie – czy jest to pełny skład Trybunału, czy mniejsze zespoły (np. pięcioosobowe lub trzyosobowe) w zależności od wagi i skomplikowania sprawy. Dzięki temu obywatele i instytucje wiedzą dokładnie, jakich procedur należy przestrzegać, aby ich sprawa została skutecznie rozpoznana.

Istnienie takiej ustawy zapewnia przewidywalność działań sądu konstytucyjnego. Każda zmiana w organizacji pracy Trybunału musi odbywać się poprzez proces legislacyjny w parlamencie, co teoretycznie ma gwarantować jawność i stabilność reguł gry.

Takie uregulowanie chroni przed sytuacją, w której zasady orzekania byłyby ustalane w sposób dowolny lub niejasny, co jest fundamentem zaufania do organów wymiaru sprawiedliwości.