Art. 130 Konstytucji RP z 1997 r.

Prezydent obejmuje urząd po złożeniu wobec Zgromadzenia Narodowego uroczystej przysięgi. Jest to moment o ogromnym znaczeniu ustrojowym i symbolicznym, w którym nowo wybrany przywódca publicznie zobowiązuje się do dochowania wierności postanowieniom Konstytucji, strzeżenia suwerenności państwa oraz dobra obywateli. Dopiero z chwilą wypowiedzenia słów przysięgi osoba wybrana w wyborach uzyskuje pełnię uprawnień do sprawowania władzy.

Treść ślubowania jest ściśle określona w ustawie zasadniczej i nie może być dowolnie zmieniana. Prezydent przysięga uroczyście, że dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla niego zawsze najwyższym nakazem. Co istotne, Konstytucja RP dopuszcza możliwość zakończenia przysięgi słowami „Tak mi dopomóż Bóg”, co jest wyrazem poszanowania dla wolności sumienia i wyznania osoby obejmującej ten urząd.

Akt ten odbywa się w obecności połączonych izb Sejmu i Senatu, co podkreśla rangę wydarzenia przed całym narodem. Złożenie przysięgi jest nie tylko rytuałem, ale przede wszystkim zaciągnięciem zobowiązania prawnego. Naruszenie tych słów w przyszłości może stać się podstawą do postawienia Prezydenta przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustaw.

Ostatnim wnioskiem z tego artykułu jest fakt, że bez złożenia ślubowania proces wyborczy pozostaje niedopełniony. Przysięga stanowi pomost między wolą wyborców wyrażoną przy urnach a faktycznym wykonywaniem obowiązków państwowych. Gwarantuje ona, że każda osoba pełniąca tę funkcję jest świadoma swojej odpowiedzialności wobec prawa i społeczeństwa, co stanowi fundament stabilności demokratycznego państwa.